De lantaarnpalen bliezen de haren uit mijn gezicht, mijn ogen spitsten toe.

Enkel mijn baard overleefde de erosie van de dagdagelijkse sleur, ik was net uit de trein buitengestapt en ik besefte: ja.

Om de overwinning op de toegeving van het leven te vieren had ik besloten een dagboek van mijn baard aan te leggen. Een dagboek waar ik dan elke dag in zou schrijven over hoe hij precies tot stand is gekomen, over de conversaties die we samen die dag gevoerd hebben, bijna kinderachtig en meisjesachtig op het zelfde moment zou ik dan mijn hele ziel en de wereld die er zich tussen mij en mijn baard afspeelde blootleggen.
En tot op de dag dat ik mijn baard zou afsnijden zou ik alles opschrijven.

Het boek werd 1 pagina lang.

1 pagina aan baard.

Dan werd ik verliefd.