zij

Was jij werkelijk de liefde van mijn leven?
Had ik werkelijk de wereld aan je te danken? Vragen hoopten zich op in mijn hoofd, en een enkele vraag bruiste vanuit de diepte van mijn gedachten of ik wel klaar was voor al deze liefde, of niet voorbereid moest worden voor al deze liefde.
Voorbereiden voor de liefde.
Het idee alleen al is grotesk en absurd,hoe kan men ooit voorbereiden voor wat nog komen moet en waarlijk uniek is, net als de irrissen die u van mij onderscheiden.

Definities van de liefde vond ik overal: op affiches, op bomen, bruggen, huizen, op straat, waar iedereen kon zien hoe de liefde tussen 2 mensen vereeuwigd werd.
Facetten van de liefde tussen 2 personen.

Mooie liefde, lelijke liefde, bizarre liefdes, honderden liefdes zijn er aan mij voorbijgegaan en nooit heb ik iets gevoeld.
Nooit gevoeld zoals bij haar.

Zij was het summum van liefdes.

Zij was liefde.

Van de trein naar huis

De lantaarnpalen bliezen de haren uit mijn gezicht, mijn ogen spitsten toe.

Enkel mijn baard overleefde de erosie van de dagdagelijkse sleur, ik was net uit de trein buitengestapt en ik besefte: ja.

Om de overwinning op de toegeving van het leven te vieren had ik besloten een dagboek van mijn baard aan te leggen. Een dagboek waar ik dan elke dag in zou schrijven over hoe hij precies tot stand is gekomen, over de conversaties die we samen die dag gevoerd hebben, bijna kinderachtig en meisjesachtig op het zelfde moment zou ik dan mijn hele ziel en de wereld die er zich tussen mij en mijn baard afspeelde blootleggen.
En tot op de dag dat ik mijn baard zou afsnijden zou ik alles opschrijven.

Het boek werd 1 pagina lang.

1 pagina aan baard.

Dan werd ik verliefd.