meisjes zijn het mooiste een mens kan tegenkomen, net nog geen vrouw en toch al de vormen die menig man kan bekoren.

Mannen kunnen geen meisjes bekoren, ze zijn te groote en te lomp en ruiken teveel naar alcoholische dranken die veel te lang geleden hun plaats in de mondholte hebben gevonden, het zijn die kleine dingen waar meisjes een hekel aan hebben.
Mannen zijn ook te groot om ze te bekoren, een volwassen man kan zonder moeite op een boom lijken, terwijl kleine meisjes soms als bloemetjes ronddwarrelen. Kleine bloemmetjes. Geen onbeduidende bloemen, dat niet, ze staan er, weten wat ze willen, geven de illusie nooit te zullen vergaan, en tegelijkertijd zo teder.

- Bloemen zijn zo cliché. -

Jongens zullen jongens zijn, en daar kan men niets aan veranderen, kleine hoopjes hormonen die door de straat van mooie meisjes rondlopen, we hebben ze nooit anders gekend.

En verder zijn er vrouwen die een glimlach om zich hebben, dat wanneer ze nar de jongens kijken, ze niet kunnen wachten op de man in hen die dan rechtopstaat, glimmende Italiaanse schoenen aantrekt en aan die vrouw haar naam vraagt.

Haar blik begint dan aan je schoenen, en gaat dan verder over je benen die zich schuilhouden achter een motief die -die lente- in elke tentoongesteld staat, tot je borstkas die door ettelijke lagen van glimmend textiel gestreeld wordt, niet bedekt, maar gestreeld.

- Italiaans staat zo chick. -

het zijn gloriedagen voor jongens als u en ik. Ik snak niet langer naar de tijd waar meisjes veel te snel vrouw werden en al hun maagdelijkheid in het geniep vergaten, als een sepia-foto bepaalde tinten niet weergeft moesten zij ook enkel akkoord gaan.

De dag van vandaag heeft een vrouw veel meer tinten, soms wel enkele die we als “meisjesachtig” zouden durven bestempelen.

Ze begeven zich dan door de straat van mooie meisjes en stralen hun kleuren spectrum uit, elke man vangt op wat hij wil opvangen.

Jongens vangen alles op.