les spectateurs

les spectateurs

ce qu’on voit est

inévitablement vu

par l’âme.

le but

de l’être

et plus.

la mort

comme naissance,

une possibilité

vivante.
geschreven door :Glenndavid en Isis

ach

 

 

 

ach wat zijn poëten niet meer dan oude bossen die voelen hoe de bloesems onder hun voeten groeien.

De Dagen Kunnen Lang Duren

De dagen konden soms lang duren, langer dan ooit, langer dan de langste dagen in Groenland in de zomer, dagen waar ik nooit goed op besefte waar de lijn tussend dag en nacht kwam, ze konden zo mooi overvloeien, zo mooi elkaars handen vasthouden en elkaar geluk wensen. Eens lachen, dan weer huilen, huilen om elkaar van verdriet en geluk dat de een zijn taak erop zat en de ander nog moest beginnen.

Ze keken niet naar ons, naar u of ik, ze waren er gewoon. Ze konden niet praten, niet denken of drinken, niet verleidelijk naar elkaar kijken, ze waren geen mens en toch konden ze zo lief tegen elkaar zijn.
Af en toe hielden ze elkaars handen vast en konden ze niet loslaten, dan bedreven ze de liefde in de lucht, een schouwspel dat maar weinig voorkomt, zo zelden dat enkelen er rotsvast van overtuigd zijn dat het niet betsaat, dat men het ontkennen moet, dat er geen bewijzen zijn.

ik ben het levend bewijs

ik ben het levend bewijs dat het bestaat.
Wanneer Het Wit en ik de liefde bedreven was het net hetzelfde, we hielden ook handjes vast ,-bijna kinderlijk- wensten elkaar ook geluk, lachten vaak, huilden soms. Het was magisch.

Sporen

Sporen die leiden naar

plaatsen.

we werpen blikken naar elkaar

we denken meer dan we zeggen.

we voelen meer dan we denken.

Speelt tijd?

Alles staat vast behalve

dat wat we zien.

tijdelijke rust

verdeeld in coupés

doet ogen

spelen.

Bestemming?

onbekend.