Canvassen
die een
consistente werkelijkheid
weergeven door
een gesmolten woestijn
die ooit wel zal
huilen.
verborgen tuinen
sluimeren,
ons geheimpje!
niemand weten!
gegniffel van gekleurde mensen,
de onschuld van een kind.
terra nostrum!
Wie zijn wij?
geschreven toen ik uit het raam keek, waar beneden een paar tuinen verder een gekleurd meisje van een jaar of 12 woont en vaak in haar imens kleine binnenkoer speelt, toen ik de laatste zinnen schreef toeterde er een grote vrachtwagen in onze straat.
meer vragen over dit gedicht?
3 Reacties
Amai, de werkelijkheid die zich aan uw venster openbaart ziet er interessanter uit dan de mijne (die bestaat nl. voor de helft uit een saaie gevel en uit nen tuin waar in de zomer ne vreemde bosaap die vermoedelijk in een beschutte werkplaats werkt íedere dag in ontbloot bovenlichaam zijn gras afdoet)
Dat is spijtig genoeg mijn ‘fenestriële’ werkelijkheid.
Een lovenswaardige vensterwereld van u, en een dito verwoording ervan
Alleen de ‘wie zijn wij?’ op het einde kan ik niet zo goe plaatsen..
Vanuit mijn raam ziede veel en weinig…Ge ziet de straat maar net niet genoeg om iets nuttig ervan te kunnen zien
ghebt dan zo mense en die kijke op nen gevel van een hotel en die weten nie dat dat een hotel is :p
Ik kan den toeterenden vrachtwagen nie goe plaatse
Eigenzinnig stukje:) zo hoort het natuurlijk.