Ik heb gisteren mijn eindexamen toneel gehad, en om eerlijk te zijn, het had iets triestigs, iets melancholisch, het besef dat het misschien de allerlaatste keer zou kunnen zijn trof me, mijn allerlaatste performance, de allerlaatste keer dat spot mijn huid zullen beschijnen, de adrenaline die door je vloeit, alles zou na dat examen gedaan kunnen zijn.Afijn ja, voor de trouwe bloglezer, hier is het verhaal van de avond van mijn eindexamen toneel.Ik moest om 17.00h aanwezig zijn in het museeumtheater, exact 3 uur voor we on stage zouden gaan. stipt half zes begonnen we aan de eindrepetitie, en het zoue r een worden, onze aderen sprongen van enthousiasme, en wij waren er klaar voor, al maanden ( acht om precies te zijn) oefenen we op dit stuk, van 0 zijn we begonnen om dit op poten te kunnen krijgen, een emotie, een gevoel, een show uit de grond te stampen.We begonnen. ijzersterk! maar naarmate het stuk vorderde verdwaalde onze aandacht, het ging niet zo goed meer, onze aandacht verslapte, de kracht en het enthousiasme die aan het begin van het stuk stonden waren er nu niet meer te bespeuren; we stonden op de verkeerde plaatsen, teksten werden door elkaar gehaald, emoties werden net duidelijk genoeg weergegeven, het zag er niet goed uit…iemand vroeg hoe laat het was, 19.00h.binnen exact 60 minuten zouden wij op de planken staan.60 minuten lezen, herlezen, stressen, afzien, doodgaan, denken aan wat niet mag gebeuren, denken aan wat wel moet gebueren, denken aan de stem, denken aan wat de anderen gaan denken, denken an niemand teleurstellen, denken aan wie er niet zal zijn, denken aan wie er wel zal zijn.60 minuten.35 minuten.10 minuten: alles klaarleggen in de coulissen al even kijken wie er is, enkelen, maar niemand die ik ken.3 minuten 45 seconden: Ineke is er nog steeds niet, waarom, zou er iets mis zijn? zou ze gewoon te laat komen? was er iets met Seppe? was er iets ? waarom zat ze nog niet in de zaal?3 minuten 54 seconden: ik ga nog eens kijken,soetkin staat in de deuropening te praten met mama, waarom is Soetkin daar? ik had haar niet gevraagd, ik had niet op haar gerekend net zomin zij op mij had gerekend.2 minuten stipt voor aanvang: Ineke en haar familie wandelen binnen, ik ben gerust. ik kan nu tegen alles, ik kan ertegen, ik ben er klaar voor, als zij er is ben ik er klaar voor, als zij er is ben ik er.20.00h: licht dooft, wij zetten ons op onze plaatsen, het stuk vangt aan, de bal is net beginnen rollen, en tegenhouden kan niet meer. Deze voorstelling is vertrokken…Het was goed, mooi, emotioneel en herkenbaar, grappig op de juiste momenten. De belichting gaf ook goed aan wat de hel en werkelijkheid waren, een goede prestatie! na het 2e stuk te hebben gezien dat mooi afwisselde tussen melancholiek en humor en bovendienook nog verschrikkelijk knap in elkaar zat (Koning Koning, Ionesco) is het wachten op mijn resultaat.Dat essentieele glaasje drinken, Anneleen gespot!Ze zag er gespannen uit, misschine omdat er een allereerste ontmoeting tussen mij en Nico plaatsvond? ik weet het niet, hij zag er een echte man uit, iemand die niet meer jong was, ook niet jong dacht, waar creativiteit ergens in de loop der jaren niet meer geprikkeld werd, een goede man voor Anneleen?Wie ben ik om daar iets over te zeggen?Meneer de directeur (Herman De Vleeschouwer) wandelt samen met zijn collegea de trap op, en beint aan wat men doorgaans een speech noemt, hoe goed het was, en hoe men niet het gevoel had men naar een examen aan het kijken was.Katja Sanders: 83%Glenn Fellows: 85% allebei Hoger 3 dus zij studeren beiden af geloof ikJudith Van Backle: 83%Sarah Van Damme: 82% allebei Hoger 2en tenslotten Julie Van De Bosch: 81% Middelbare 3Graag zou ik jullie allemaal nog bedanken voor deze zeer aangename avond.graag zou ik jullie allemaal bedanken om deze post tot het einde te lezen…Glenn
blogs
Mensen die ik eigenlijk ken!
prachtig
Web
