Verhuizen is voor movers

zaterdag 22.04

Het is zaterdag 22 april en dat betekent dat er nog maar een 48 tal uren te gaan zijn voor er een grote vrachtwagen met een goedkoop logo en een en zoon extensie als opschrift voor ons huidig huis stopt en het hinterland tussen geschiedenis en geluk overbrugt.

al enkele zaken zijn mijn laatste geweest :

de laatste rit naar huis

de laatste week “thuis”

alles eidingt, enhet is alsof we allebei wachten op een mieuw begin, we weten dat het eraan komt, maar we wachten geduldig, we doen wat we moeten doen, pijn lijden, mentaal, fysiek, emotioneel.

Vandaag heb ik dus 2 kasten gedemonteerd, en verplaatst, alles in dozen gestoken, rekening gehouden met het toegelaten gewicht( de norm ben ik) meer stof ingeademd dan gezond kan zijn, meer stofvlokken gezien dan gezond kan zijn, meer zware dozen opgenomen dan gezond kan zijn.

Ik geef toe, een mens zou het doel gewoon laten vallen en meer tijd vragen, maar wanneer we er zo dicht bij zijn, wannneer alle dozen bijna klaar zijn, wanneer ze allemaal klaar staan is er geen weg meer terug, we moeten doorgaan. nog even mama, nog even.

nog even mama, nog even.

Ik sluimer de hele dag nu in een negatieve sfeer, maar er waren ook enkele grappige en mooie momenten.
Als men in het verleden graaft, komt men geschiedenis tegen
er zijn enkele zeer mooie foto’s gevonden van een tijd waar ik niet hetzelfde aantal jaren telde als nu, ik was jong.

Er moet blijkbaar altijd al een vorm van filosoof in mij gezeten hebben, want er is een heel foto van mij waar ik op een berg in Wales heel rustig naar het oneindige it te kijken in kleermakerszit, prachtig gewoonweg.

Ook de foto die getrokken werd ongeveer een 5 tal seconden voordat ik mijn allereerste stappen op deze aardvol zette heeft een hoog “ooohhh en dan een glimlach”-gehalte, ook nog enkele fotos van in mijn lagere jaren waarbij het deugniet in mij heel mooi belicht werd…

een hoog “ooohhh en dan een glimlach”-gehalte

De enige merde aan heel de situatie is dat al dat sorteren en opruimen ironisch genoeg veel rommel met zich mee brengt.
En die moet opgeruimd worden…

Glenn

Albert en Josie

De dagen worden erger en erger, Josie en Albert zijn nu uit elkaar en de toestand wordt onhoudbaar voor mij. Er zijn allerlei tekenen dat Albert het gras aan de overzijde aan het besnuffelen is, maar bewijzen daarvan kunnen nog niet gegeven worden.Josie, die sterft van verdriet, elke dag opnieuw, elke ochtend en elke avond gaat ze dood diep vanbinnen.De dokter heeft gezegd dat als ze nu niet stopt met haar al die zaken aan te trekken, ze later problemen zal hebben met haar hart.Albert heeft de sitiatie onder controle, en hij is voelt er zich goed bij, wees nu eens eerlijk: een relatie van 5 jaar, intieme momenten gekend, maar nu: niets meer, geen knuffel, niets psychologisch afzien, geen getormenteerde geest, geen lijden, niets! Zelfs clint eastwood voelde zich slecht wanneer hij eindelijk de slechte had neergeschoten.

I shay if shats what hash te be don, it hash ta be don

Een mens is niet gemaakt om alleen te leven, en eens je dan iemand gevonden hebt, verwachten we daar een heleboel dingen van, en ik ben geen partijtrekker, maar er zijn grondige fouten gebeurd.teveel fouten.Arme Albert, hij gaat nog eenzaam eindigen, het is kl0te voor iedereen.sorry voor dit armtierig stukje schrijfwerk.

Impossible Is Nothing

Impossible Is Just A Big Word Thrown Around By Small Men Who Find It Easier To Live In The World They’ve Been Given Than To Explore The Power They Have To Change It.

Impossible Is Not A Fact. It’s An Opinion.

Impossible Is Not A Declaration. It’s A Dare.

Impossible Is Potential. Impossible Is Temporary.

Impossible Is Nothing.

Laila Ali

we gaan er invliegen, het gaat moeilijk worden de komende weken, maar het gaat ons lukken…

mama, ik vertrouw op je. het appartement is mooi, we gaan er samen gelukkig zijn.

Amsterdam 1

Het leven is vandaag.Gisterenis een taxi.Het duistere stadslevenheeft altijd iets licht gehad.vest halfopen.hier isniemand.ik leg me neer,hoor stemmen.Slaapwel Amsterdam.