We stippen vrijdag 20 januari aan op de kalender, en men voelt de spanning stijgen, al een hele week is er aan een stuk door gerepeteerd tot ’s avonds laat. en de vermoeidheid bgon het enthousiasme in te halen, it was time for the real shit.
de schmink op het gezicht begint al van vroeg in avond te jeuken en mensen beginnen opvallen meer water te verbruiken, meer als gewoonlijk, ook het tiolet wordt op regelmatigere basis aangewendt, is dit normaal?
Mensen beginnen domme verhalen te vertellen, en over oude vrienden te praten, realties lopen op de klippen en alles wordt onder de valse smile gedaan.
nerveus? nee, ik nooit. een paar uur ervoor was er nog wel een kramp in men maag geschoten, waarschijnlijk van de honger, of van de onregelmatigheid van de voorbije weken. niet van toneel, dat is een ander gevoel, hetzelfde gevoel als wanneer een vliegtuig opstijgt, wanneer je een ijsje krijgt, als anneer men verliefd is.
ik ben verliefd op het podium.
nog een 30 tal minuten voor aanvang.
goed.
Dat vat de avond samen, het spel was goed, de klank was goed, de synchronisatie was goed, het enthousiasme, de stress die af viel tijdens het spel was goed, de improvisatie was goed, zelfs het publiek was goed.
en mijn wereld kon niet stuk, het was alsof soetkin en ik elkaar al 20 jaar kende en al 100 voorstellingen samen hadden gespeeld, we dachten op dat moment net hetzelfde, ze kon me op dat moment zo ontspannen.
nadien was het spijtig dat mijn tijd in een glas zat, want het was meteen op.
ik was een kwartier later, en dat zal iedereen geweten hebben.
een kleine mineur aan een zalige avond.
Glenn, het was goed.
