kleine golven

ik kijk naar buiten, de golven zijn hooguit “klein” te noemen
ze glinsteren
en ik denk aan je.
even maar

mijn grootvader

neem me mee op een wandeling
en vertel over
brussel en
de tijd.
laat me zien hoe je de gebouwen van elkaar kan onderscheiden.
en leer mij
leer mij talen en feiten, misschien iets over het heelal?
maar vooral
de liefde.
onvoorwaardelijke liefde voor oma, het leven en alles wat je dierbaar was.
Geniet van de kalmte in huis,
van je eigen plek aan je bureau.
het is een lange dag geweest.
rust maar.
rust maar in vrede opa.

ik wens.

ik wens
jou

alles.

dat je weer mijn kleine meisje wordt,
en denken aan poppen.

dat we weer samen zullen lopen
of stappen.

dat we weer samen zullen zijn
of lachen

dat ik jou kussen mag
of meer.

misschien

misschien moet ik ook maar eens iets langere posts schrijven zoals Vuur dat doet (een zeer mooi meisje heb ik recent ontdekt!),
vaak tintelen mijn handen maar telkens is er iets dat me tegenhoud…
Is het het feit dat ik sneller denk dan ik typ?
Of dat ik vaak  gewoon toetsen indruk en dan hoop dat de woorden op het scherm verschijnen?
Of zou het de tijd zijn?

Ach, dat laatste is mischien nog het gemakkelijkste om een mouw aan te passen.

GlennDavid (met een ooronsteking en een snotvalling…!)